Co tu dużo mówić. W końcu nadeszły święta. Czy je lubimy, czy nie – mają w sobie coś niesamowitego. Urzeka mnie atmosfera tych świąt. W tym roku spotkaliśmy się na wigilii w domu Leszka i Kasi w najliczniejszym chyba w ostatnich latach gronie. Było nas w sumie 18 osób.

Kasia stworzyła w swoim domu niesamowitą atmosferę.

Nasze wspaniałe Mamy zabrały się za ostatnie przygotowania:

Czasem zaganiały do pracy jeszcze kogoś.

W końcu rozpoczęliśmy. Klasycznie – najpierw była modlitwa a potem dzielenie się opłatkiem i życzenia:

W końcu zasiedliśmy przy stole, delektując się wszystkimi wigilijnymi specjałami. Była więc kutia, barszcz z uszkami, kilka gatunków ryb i niesamowity przekładaniec tostowo-tuńczykowy autorstwa mojej bratowej Asi.

Na koniec przyszedł oczywiście czas na prezenty. Było ich cała masa, ale najbardziej nietypowy prezent dostali od nas gospodarze: Kasia i Leszek :D Jest to mała – 8 tygodniowa suczka owczarka niemieckiego, którą tydzień temu kupiliśmy razem z Asią na giełdzie w Gorzowie, a którą przez tydzień ukrywaliśmy w garażu Janka :D

Dla mnie Mikołaj przyniósł „Echo” Davidoff’a oraz wspaniały, 2-gigowy pendrive EMTEC :D

Zgodnie z długoletnią tradycją moja firma zorganizowała tuż przed świętami spotkanie wigilijne. W przeciwieństwie do lat poprzednich – tym razem spotkanie odbyło się nie na hali produkcyjnej, ale w Klubie GISO. Giso zdecydowanie stanęło na wysokości zadania i przygotowało naprawdę miłą atmosferę, ładny wystrój i liczne potrawy. Zgodnie też z tradycją była mowa podsumowująca Dyrekcji (panów: Mario Pape i Piotra Leszkowicza) oraz, także tradycyjnie – loteria. Wylosować można było wieelkie czekolady Terravita, kawy lub szampany słynnej wschodniej marki :).

Kilka migawek z wigilii poniżej (całość na woyd.foxnet.pl/depolwigilia2006

Oczywiście nie byłbym sobą, gdybym nie próbował wykrzesać z klimatu imprezy czegoś więcej niż reportaż z kolacji. Zatem – poniżej kilka prób portretów. Niestety – modele w większości nie mieli zrozumienia dla sztuki :D i nie chcieli popozować czy chociażby nie ruszać się przez chwilę (większość zdjęć robiłem przy ISO 800/1600 i czasach często poniżej 1/40s.

Jak zwykle będę wdzięczny za wszelkie komentarze. Przypominam jeszcze, że adres galerii ze wszystkimi zdjęciami z imprezy znajdziecie powyżej.

Pozdrawiam i wesołych świąt dla wszystkich z Depolu (dawnych i obecnych pracowników :D )

Co tu dużo pisać – grudniowy zachód, jakiego dawno nie widziałem. Niesamowicie komponował się ze światłami miasta, a już na polach w ogóle szkoda gadać. Niestety – nie miałem czasu na rozstawienie statywu i dłuższą przyjemność pstrykania, dlatego ISO 1600 i trochę rzucające się w oczy szumy.

Centrum Dębna:

W drodze do Boleszkowic:

Przy tym ostatnim zdjęciu włączył w kadr także pobocze, oświetlone reflektorami mojej Fiesty. Gdy ruszałem dalej, obiecałem sobie, że kiedyś przyjdzie dzień, gdy nie będę musiał nigdzie gonić, tylko się zatrzymam, i będę delektował się chwilą.

W moim miejscu pracy przyjął się zwyczaj (który w jakimś stopniu sam współtworzyłem), iż co roku na święta wysyłamy naszym klientom (a pracuje w koncernie o „zasięgu europejskim”) kartkę świąteczną z życzeniami i naszym zdjęciem, aby mogli zwizualizować sobie ludzi, z którymi przez cały rok znali się tylko telefonicznie.

W tym roku też zaprzęgłem mojej babki do pozowania w pseudo-studio, które powstało na potrzeby zdjęć dla ESPRIT. Po kilku godzinach szperania w necie wymodziłem coś takiego.

Wersja „big”

Wersja „small”

Kartka będzie miała wielkość 800×600 (albo coś z tym stylu) i przewidziana jest do przesyłania mailem.
Za wszelkie uwagi techniczne, opinie itp. będę bardzo wdzięczny.

Mówi komuś coś ten znaczek ??

Tak, tak – ESPRIT poszerza gamę swoich produktów i poza odzieżą i kosmetykami pod tą marką można teraz kupić także meble. A produkuje je dla ESPRIT min. firma w której pracuje, czyli Depol. W związku z tym dostałem „zlecenie” na zdjęcia najnowszych modeli jakie przygotowaliśmy dla tej marki. Nie była to oczywiście super-profesjonalna sesja – choć starałem się jak umiem. Za oświetlenie robiły normalne, sufitowe jarzeniówki, tłem była jedna z naszych tkanin (w odcieniu lekko kremowym !! ), zszyta z 3 wstęg , podwieszona do sufitu i rozwinięta na kilka metrów. Postarałem się o halogeny – jednak musieliśmy je odrzucić, ponieważ dawały zbyt intensywne cienie. Został więc statyw + długie czasy. I tak przez 5 godzin. Zdjęcia powędrują teraz do agencji reklamowej, która je sobie powycina z naszego „genialnego” tła i powstawia w katalog.

Niestety – ponieważ meble nie ukazały się jeszcze w oficjalnych katalogach – nie mogę się pochwalić zdjęciami. Jedynym wyjątkiem jest jeden z mebli, który został już „przedstawiony” światu. Na koniec pracy urządziłem sobie samemu na nim błyskawiczną sesyjkę.

Zdjęcia robiłem Canonem 350D pożyczonym od kolegi Janusza (dzięki !), do którego podpiąłem swojego Tamrona 28-75. Dzięki temu mogłem pozować ze swoim trabantem w pełnym kicie :D A gdyby ktoś był ciekawy, to tak wyglądało moje dzisiejsze „studio”:

Przy okazji przekonałem się, że jeszcze duuużo przede mną, choć perspektywy na „robienie tego co się lubi i jeszcze branie za to pieniądze” są coraz bardziej realne.

Wszelkie komentarze mile widziane.