Potrzebowałem zdjęcia w stylu legitymacyjnym. Żeby nie było, że szewc bez butów chodzi – postanowiłem zrobić je we własnym zakresie (zwłaszcza, że miało być tylko wysłane przez internet). Kuchnia, biała ściana i aparat wręczony mojej pięknej Połowie. Wyszła z tego… ponad godzinna sesja :) Okazało się, że Agnieszka złapała „bakcyla” i nie skończyło się na jednym szybkim ujęciu. Gdy już doszliśmy do kompromisu odnośnie tego jak powinienem wyglądać na zdjęciu legitymacyjnym – postanowiłem sprawdzić Agi talent portrecisty: 580EXII wpięta w odbiornik radiowy Powerlux na stole, nadajnik na aparacie, ja w drzwiach kuchni – a oto co z tego wyszło:

Chyba powinienem być zadowolony ?? Jest tylko jedno „ale” – Agnieszka zapowiedziała, że jak jej się spodoba to zabierze mi moją zabawkę :(( Dobrze, że nie sprzedałem jeszcze 40D :)

Jesień zagościła się na dobre… A do nie tak dawna miałem wrażenie, że to jeszcze końcówka lata. A tu i wrzesień i prawie październik za nami. Od jakiegoś czasu miałem ochotę na sesyjkę w jesiennej tonacji – w żółciach i czerwieniach parkowych liści, w zasypanych nimi alejkach. Dlatego namówiłem żonkę i gości, którzy do nas na weekend zawitali na szybki wypad do parku. A takie są tego efekty:

Moja Pierwsza Dama w kilku odsłonach:

Szaleństwa w liściach:

Jak zawsze cierpliwa Ania:

Załapałem się i ja :)

Ania strzeliła nam też piękną fotkę małżeńską:

Jesień AD 2008 odchodzi powoli do historii. Liści jest już więcej na ziemi niż na drzewach, jeżdżąc do Rzepina obserwuje liczniejsze niż zwykle klucze gęsi i żurawi. Ptaki obierają powoli kurs na ciepłe kraje. Odlatujemy i my – na urlop, za wielką wodę :)

Opracowując zdjęcia z jednego z ostatnich ślubów przypomniałem sobie o kilku zdjęciach, które zrobiłem wtedy mojej żonie. O dziwo – podobały się jej :) Poniżej jedno z nich.

W trakcie ostatniego wesela na którym pracowałem obserwowałem ludzi, którzy tańczyli na parkiecie. Wyczekiwałem fajnego momentu by zrobić ciekawe zdjęcia. Moją uwagę przykuła para starszych ( sensie: 60-70 lat) osób. Mąż z szarmancją obejmował żonę i czule szeptał jej coś do ucha. Pomyślałem sobie – to niesamowite zachować płomienną miłość mimo upływu lat, urody i w zasadzie wszystkiego, co ceni dzisiejszy świat. Jak inne jest to od tego, czym atakują nas media i prasa. Gdy zdarza mi się czasami wziąć w ręce kolorowe pisma mam wrażenie, że w tym tzw. „wielkim świecie” każdy spał już z każdym, ten bierze „enty” ślub a inny z kolei zostawił żonę dla młodszej. I to są ci, na których wzoruje się większość dzisiejszej młodzieży i ma ich za idoli. Prawda jest taka, że prawdziwy charakter objawia się w wierności. Tomasz Żółtko napisał swego czasu piosenkę na ten temat. Jej myśl przewodnia brzmi:

Spodnie dla swej kobiety bracie noś
i nie ściągaj ich byle gdzie
Zwykły kundel mieć może przygód sto
Facet z jajami wierny jest

Niesamowicie trafne porównanie :). Kiedyś słyszałem wyznanie pewnego pastora. Powiedział, że jedną z jego codziennych modlitw jest: „Panie Boże daj bym zawsze kochał moją żonę„. Mimo, że oboje są już w średnim wieku, bardzo lubię się im przyglądać, ponieważ bije od nich ciepło, które wynika z uczucia, jakim wciąż się darzą. Myślę, że to naprawdę fajna i wielka sprawa przeżyć życie z jedną  i tą samą osobą. Na myśl przychodzi mi mój Dziadek Wiktor, który przy trumnie Babci wypowiadał słowa tak czułe (mimo, iż oboje przekroczyli 70 lat), że gdy sobie je teraz przypominam łzy cisną mi się do oczu. Kocham moją Agę. Cieszę się, że jesteśmy razem i mam nadzieję – z Bożą pomocą – wytrwać w takiej miłości, jaką widziałem w moich Dziadkach i innych, których odbieram jako przykłady o wiele bardziej pozytywne niż te z mediów. Że może nie być łatwo – domyślam się. Ale mieć Boga po swojej stronie i chcieć to więcej niż móc :)

Postanowiłem zaprezentować jedno zdjęcie z najnowszego nabytku – obiektywu Canona 70-200 L f4. A zdjęcie jest dla mnie o tyle szczególne, że przedstawia moją kochaną, piękną i wspaniałą Żonkę :0) To zdjęcie obrazuje ciepło ale i wyrozumiałość i cierpliwość, którymi Aga darzy mnie na codzień (zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę, że wszystko, tj. zarobione i jeszcze nie zarobione pieniądze wydaje na inwestycje związane z powołaną do życia od 1 maja moją własną firmą – WD-Studio) :)

Dziwnie to się pisze :) Zawsze wpisywałem tu jakieś dwa imiona ludzi, którzy postanowili związać z sobą nawzajem życie. A teraz przyszła kolej na nas :) Na potrzeby zaproszeń potrzebowaliśmy zrobić sobie dzisiaj wspólne zdjęcie (mało mamy fajnych wspólnych zdjęć). W roli fotografa wystąpiła dziś Ania (siostra Agi), która już zapowiedziała, że chciałaby z moim 300D uzupełnić pracę zamówionego fotografa. Jak nic rośnie mi konkurencja w branży :)

A to my – Aga i Wojtek na 66 dni przed ślubem :)

Na poważnie:

I trochę na wesoło: